Telkens als het weer zo slecht is dat je echt geen zin hebt om ook maar door het raam te kijken voel ik de nood in me opkomen om buiten te gaan fotograferen. Het is niet bepaald dat ik van koude temperaturen houd, het is gewoon omdat er anders een schuldgevoel komt opzetten dat niet weggaat voor je jezelf voelt sterven van de kou terwijl je staat te twijfelen of je nu je handschoen toch maar moet uittrekken omdat je dan toch makkelijker je diafragma kan veranderen. Zo ging het ook gisteren toen het begon te sneeuwen.
